عصر رفتیم به عنوان شام پیتزا خوردیم که هرکسی دوسه تا تیکه اضافه آورد و چون مال من بیشتر همه بود ظرف حاویشونو من آوردم اتاقم. الان راه افتادم با یه بشقاب پر پیتزا طبقه به طبقه در اتاقاشون که سهمشونو بدم، یکی دلش نمیخواد، یکی به معدش نمیسازه، یکی تا یه هفته شام و ناهار داره :| الان با اینکه عمیقا خوشحالم چون حتا برای صبونه هم پیتزا دارم (و شاید باورتون نشه ولی یکی از دلایلی که میخوام کلاس کامپیوتر هشت تا دهِ فردا رو نرم همینه که با آرامش خاطر بشینم پیتزا بخورم) ولی سیامک انصاری طور نشستم زل زدم به دیوار که واقعا چطوری یه نفر میتونه در برابر پیتزا مقاومت کنه؟

+یکی از ذوقایی که واسه خونه اومدن دارم اینه که بیام وبمو تو کامپیوتر باز کنم و نیگاش کنم! چون ستاره هاشو تو موبایل نمیشه دید. +من از امروز تا دوشنبه خونه م و دیروز سه شنبه 4 بعدازظهر که اومدم سه شنبه ی بعدی 6 صبح میرم. گفتم بدونید که چرا الان خوشبخت ترین انسان دنیا حساب میشم. +باید برم دنبالِ رویاهام. ریلی. +واقعا نامردیه اگه این یه هفته ی رویایی منو نبرن سیتی سنتر سپاهان شهر که اون لاک سورمه ای خوشرنگِ جادویی که هیچ جایی مثلش نیست رو بخرم و این بار نشکونمش. +بله، منم مث هرکسی از بزرگ شدن میترسم و وقتی توی یه شهر کسی رو ندارم و مشکلی برام پیش میاد و باید خودم حلش کنم درحالی که هنوز یاد نگرفتم بغض الکی نکنم هزار بار لعنت میکنم این دنیا رو. ولی دیروز اتفاقایی افتاد که باعث شد فکر کنم چقدر تجربه چیز خوبیه. چقدر گذشتن قشنگه. +دلم نوشتنِ زیاد میخواد.

+آیا مازوخیسم دارید و دنبال راه های خلاقانه برای خودآزاری میگردید؟ در هوای سرد که دست هایتان یخ کرده قولنج انگشتان خود را بشکنید :| مرگو به چشم میبینید قشنگ :| +قسمت آخر فرندزو دیدم. از عصر ناخودآگاه حواسم میره پی اینکه بقیهش چی میشه، چی به سر جویی میاد و فیبی بچهدار میشه و دوقلوهای مانیکا و چندلر بزرگ میشن و هی یادم میاد که تموم شده. چون اَز پیتر وان هوتن وانس سِد، شخصیتهای کتابها (و فیلمها) با تموم شدن داستان تموم میشن. بچگانهس که واقعی فرضشون کنیم و کنجکاو سرنوشتشون باشیم. +فزندز واقعا تموم شد. بنظر میومد بینهایت باشه. +دارم با مرضیه یه انیمه میبینم. فعلا که نمردم. +همونطور که به سارا هم گفتم بیاید یه نگاه به جزوه زیست شناسی سلولی مولکولی من که چارشنبه ازش میانترم دارم بکنید تا هزاران سال پشت کنکور موندنُ به جون بخرید. حداقل شما تو کنکور میفهمی چی داری میخونی! بعد دیگه بدبختی سر سخت بودن سوالا و رقابته. اصن شده هیچوخ سر یه جزوه ده صفحهای چرت چار ساعت متوالی بشینی و نفهمی زمان چطور گذشت؟ شده انقد سرچ کنی تا یه چیزی دس گیرت بشه آخر و بازهم یک درصد اطمینان نداشتهباشی که پاس